دست دادن معني رفاقت نيست.... بوسيدن قول ماندن نيست..... و عشق ورزيدن ضمانت تنها نشدن نيست

«دوست داشتن»، از عشق برتر است. عشق، یک جوشش کور است، و پیوندی از سر نابینایی. امّا دوست داشتن، پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال.

عشق، بیش تر، از غریزه آب می خورد؛ و هر چه از غریزه سر زند، بی ارزش است. و دوست داشتن، از روح طلوع می کند، و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نیز همراه با آن اوج می یابد.

عشق، با شناسنامه بی ارتباط نیست، و گذر فصل ها و عبور سال ها، بر آن اثر می گذارد. امّا دوست داشتن، در ورای سن و زمان و مزاج، زندگی می کند، و بر آشیانه ی بلندش روز و روزگار را دستی نیست.

عشق، در هر رنگی و سطحی، با زیبایی محسوس، در نهان یا آشکار، رابطه دارد. امّا دوست داشتن، چنان در روح غرق است، و گیج و جذب زیبایی های روح، که زیبایی های محسوس را به گونه یی دیگر می بیند. عشق، توفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است؛ امّا دوست داشتن، آرام و استوار و پروقار و سرشار از نجابت.

عشق، با دوری و نزدیکی در نوسان است. اگر دوری به طول انجامد، ضعیف می شود؛ اگر تماس دوام یابد، به ابتذال می کشد؛ و تنها با بیم و امید و تزلزل و اضطراب و «دیدار و پرهیز»، زنده و نیرومند می ماند. امّا دوست داشتن، با این حالات ناآشنا است؛ دنیایش، دنیای دیگری است.

عشق، جوششی یک جانبه است. به معشوق نمی اندیشد که کیست؟ یک «خود جوشی ذاتی» است؛ و از این رو همیشه اشتباه می کند، و در انتخاب به سختی می لغزد، و یا همواره یک جانبه می ماند. امّا دوست داشتن، در روشنایی ریشه می بندد و در زیر نور، سبز می شود و رشد می کند؛ و از این رو است که همواره پس از «آشنایی» پدید می آید.

عشق، جنون است؛ و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی ِ «فهمیدن» و «اندیشیدن» نیست. امّا دوست داشتن، در اوج معراج اش، از سر حد عقل فراتر می رود، و فهمیدن و اندیشیدن را از زمین می کند، و با خود به قله ی بلند اشراق می برد.

عشق، زیبایی های دل خواه را در معشوق می آفریند؛ و دوست داشتن، زیبایی های دل خواه را در «دوست» می بیند و می یابد.

عشق، یک فریب بزرگ و قوی است؛ و دوست داشتن، یک صداقت راستین و صمیمی، بی انتها و مطلق.

عشق، در دریا غرق شدن است؛ و دوست داشتن، در دریا شنا کردن.

عشق، بینایی را می گیرد؛ و دوست داشتن می دهد.

عشق، خشن است و شدید و در عین حال ناپایدار و نامطمئن؛ و دوست داشتن لطیف است و نرم و در عین حال پایدار و سرشار اطمینان.

عشق، همواره با شک آلوده است؛ و دوست داشتن، سراپا یقین است و شک ناپذیر.

از عشق، هر چه بیش تر می نوشیم، سیراب تر می شویم؛ و از دوست داشتن، هر چه بیش تر، تشنه تر. عشق، هر چه دیر تر می پاید، کهنه تر می شود؛ و دوست داشتن، نو تر.

عشق، نیرویی است در عاشق، که او را به معشوق می کشاند؛ و دوست داشتن، جاذبه یی است در دوست، که دوست را به دوست می برد. عشق، تملّک معشوق است؛ و دوست داشتن، تشنگی محو شدن در دوست.

عشق، معشوق را مجهول و گمنام می خواهد، تا در انحصار او بماند؛ زیرا عشق، جلوه یی از خودخواهی و روح تاجرانه یا جانورانه ی آدمی است؛ و چون خود به بدی خود آگاه است، آن را در دیگری که می بیند، از او بیزار می شود و کینه بر می گیرد. امّا دوست داشتن، دوست را محبوب و عزیز می خواهد؛ و می خواهد که همه ی دل ها، آن چه را او از دوست در خود دارد، داشته باشند. که دوست داشتن، جلوه یی از روح خدایی و فطرت اهورایی آدمی است؛ و چون خود به قداست ماورایی خود بینا است، آن را در دیگری که می بیند، دیگری را نیز دوست می دارد، و با خود آشنا و خویشاوند می یابد.

در عشق، رقیب منفور است؛ و در دوست داشتن است که «هواداران کوی اش را، چو جان خویشتن دارند». حسد، شاخصه ی عشق است؛ چه، عشق، معشوق را طعمه ی خویش می بیند، و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگ اش نرباید؛ و اگر ربود، با هر دو دشمنی می ورزد، و معشوق نیز منفور می گردد. امّا دوست داشتن، ایمان است، و ایمان یک روح مطلق است، یک ابدیت بی مرز است، از جنس این عالم نیست.

عشق، ریسمان طبیعت است و سرکشان را به بند خویش می آورد، تا آن چه را آنان، خود از طبیعت گرفته اند، به او باز پس دهند، و آن چه مرگ را ستانده است، به حیله ی عشق، بر جای نهند؛ که عشق، تاوان دِه مرگ است. امّا دوست داشتن، عشقی است که انسان، دور از چشم طبیعت، خود می آفریند، خود به آن می رسد، خود آن را «انتخاب» می کند.

عشق، اسارت در دام غریزه است؛ و دوست داشتن، آزادی از جبر مزاج. عشق، مامور تن است؛ و دوست داشتن، پیغمبر روح. عشق، یک «اغفال» بزرگ و نیرومند است، تا انسان به زندگی مشغول گردد، و به روزمرّگی – که طبیعت سخت آن را دوست می دارد – سرگرم شود؛ و دوست داشتن، زاده ی وحشت از غربت است، و خودآگاهی ترس آور آدمی در این بیگانه بازار زشت و بیهوده.

عشق، لذت جستن است؛ و دوست داشتن، پناه جستن. عشق، غذا خودرن یک گرسنه است؛ و دوست داشتن، «هم زبانی در سرزمین بیگانه یافتن» است.

عشق، گاه جابجا می شود و گاه سرد می شود و گاه می سوزاند. امّا دوست داشتن، از جای خویش، از کنار دوست خویش، بر نمی خیزد؛ سرد نمی شود، که داغ نیست؛ نمی سوزاند، که سوزاننده نیست.

عشق، رو به جانب خود دارد؛ خودخواه است و «خودپا» و حسود؛ و معشوق را برای خویش می پرستد و می ستاید. امّا دوست داشتن، دو به جانب دوست دارد؛ دوست خواه است و دوست پا و خود را برای دوست می خواهد، و او را برای او دوست می دارد، و خود در میانه نیست.

*عشق، اگر پای عاشق در میان نباشد، نیست. امّا در دوست داشتن، جز دوست داشتن و دوست، سومی وجود ندارد. عشق، به سرعت به کینه و انتقام بدل می شود، و آن هنگامی است که عاشق، خود را در میانه نمی بیند. امّا از دوست داشتن، به آن سو راهی نیست. و هر گاه آن  که «دوست داشتن» را خوب می داند و خوب احساس می کند، خود را در میانه نمی بیند، به سرعت و به سادگی، به فداکاری و ایثاری شگفت و بی شایبه و بزرگ و پرشکوه و «ابراهیم»وار بدل می شود.*

آتش عشق در خدا!! چه کسی به این پی برده است؟ آتش عشق در روح خدا، آتشی که همه ی هستی تجلّی آن است، آتش گرم نیست، داغ نیست. چرا؟ نیازمندی در آن نیست، تلاطم در آن نیست، نااستواری، شک، تزلزل، تردید، نوسان، وسواس، اضطراب… نگرانی، در آن نیست. امّا آتش است، آتشین تر از هر آتشی. آتشین تر از همه ی آتش ها، آتشی که پرتو یک زبانه اش آفرینش است. سایه اش آسمان است، جلوه اش کاینات است، گرده ی خاکستر نازک و اندک اش کهکشان ها است… چه می گویم؟!!!

این است آتش عشق در خدا! یعنی چه؟ آتش عشق که این جوری نیست… پس این آتش دوست داشتن است. آری، آتش دوست داشتن است عجب!؟ من هم مثل همه ی عارف ها و شاعر ها حرف می زنم! آتش عشق! آن هم در خدا!؟ نه، آتش دوست داشتن است، که داغ نیست، سرد نیست، حرارت ندارد؛ چرا؟ که نیازمندی ندارد، که غرض ندارد، که رسیدن ندارد، که یافتن ندارد، که گم کردن ندارد، که التهاب و اضطراب ندارد، که تلاطم ندارد، که شک و تردید ندارد، که دور و نزدیک ندارد، که بیم و امید ندارد، که مرگ و حیات ندارد، که شدت و ضعف ندارد، که انتظار ندارد، که ترس و لرز ندارد، که تب و تاب ندارد، که بازگشت ندارد، که توقف ندارد، که رفتن ندارد، که نفهمیدن ندارد، که ضرورت و مصلحت و فایده و اقتضا و اختلاف و تناسب و تضاد و کفر و شرک و شک و سستی و ایمان و هوا و هوس و لذت و اَلَم… ندارد. آتش است، و نه آتش عشق، آتش دوست داشتن!
                                                                                                

گفت:..................
                       انعکاس انسان بر خاک است، همان گونه که آسمان آبی بر آب دریا منعکس می شود.

روزگاری بر مردم خواهد آمد که از قرآن جز نشانی، و از اسلام جز نامی باقی نخواهد ماند. مسجدهای آنان در آن روزگار آبادان، امٌا از هدایت ویران است.
مسجد نشینان و سازندگان بناهای شکوهمند مساجد بدترین مردم زمین می باشند، که کانون هر فتنه و جایگاه هرگونه خطاکاری اند، هر کس از فتنه برکنار است او را به فتنه بازگردانند، و هر کس که از فتنه عقب مانده او را به فتنه ها کشانند، که خدای بزرگ می فرماید:
« به خودم سوگند بر آنان فتنه ای بگمارم که انسان شکیبا در آن سدگردان ماند»
و چنین کرده است، و ما از خدا می خواهیم که از لغزش غفلت ها در گذرد.

این دنیاست..........

دنیایی که انگار حرکت نمی کند، حرکت نکردن یعنی مرگ بدون زندگی، یعنی زندگی بدون محدودیت زمان، یعنی مرگ و زندگی با هم بی هیج لحطه ای........... 

                  بگذریم،
                       اگر من زمان بودم به عقب بر می گشتم...
                        اگر باد بودم عاشق و معشوق را در آسمان ها کنار هم می بردم
                         اگر آب بودم سیر می کردم از هر چیز
                          اگر خاک بودم همه ی انسان ها مثل هم بودند
                           اگر ابر بودم روی پای خودم می ایستادم و بر باد سوار نمی شدم
                            اگر خورشید بودم ...
                                     اگر خورشید بودم آنقدر به ماه نور می دادم تا هیچ گاه شب رنگ تاریکی و بی رنگی را نبیند...

                و اگر عاشق بودم معشوق را آن گونه دیوانه ی خود می ساختم تا نتواند به چیزی جز من فکر کند و نتواند هدفی جز رسیدن به من داشته باشد،،،

         ............. 
                   ..........  حال که عاشقم می فهمم "اگر" زیاد است و "خیال" وسیع...

چرا زمان نمی دانیم میلیونم ثانیه را؟!!!

      اگر به وجود اهمیتش می دادیم صدم ثانیه این گونه بی رنگ نمی شد...

    اگر ثانیه ها اهمیت داشتند زندگی آخرتی دیگر بود...

  اگر دقیقه وجودیت پیدا می کرد عمر به پایان نمی رسید...

          اگر ساعت داشتم.........

                           ولی حیف که ندارم،

                                  آیا کسی هم پیدا می شود که ساعت داشته باشد؟ یا........

                                          یا همگی مچ بند های عقربه دار به دست دارند؟؟!!!

          اما اگر زمان وجود نداشت چه کسی می توانست در این مقدس نا زمانی به حریمم تجاوز کند؟؟؟؟!!!!!

          زمان چیست؟

    چرا به جای انکه آن را به 24 ساعت تقسیم کنیم درکش نمی کنیم؟

      چرا ثانیه هایی را که پیاپی میروند فقط از ساعت می بینیم؟

            حسرت چیست؟

                     چرا انسان ها حسرت می خورند؟

               حسرت چه چیزی را می خورند؟

           آیا حسرت زندگی را می خورند؟

                            مگر زندگی چیست؟

                    زندگی مگر چیزی جز زمان های بیهوده تلف شده است؟!!!

     و حسرت..............

                       مگر چیزی جز حسرت زندگیست؟!!!!!

                زندگی............

                                گذر ثانیه هاست...

کسانی که نمیدانند چگونه با نگرانی بجنگند جوانمرگ می شوند_{"دکتر الکسیس کارل"}

_{...and more}

خواهر كوچكم از من پرسيد : پنج وارونه چه معنا دارد ؟                                     من به او خنديدم ...                                                                                   گفت : خودم بر ديوار ، بر ساقه ي درختان ديدم .                                                باز به او خنديدم ...                                                                                      گفت : خودم ديدم ديروز ، مهران ، پسر همسايه ، پنج  وارونه                              به مينو داد.                                                                                               باز به او خنديدم ...                                                                                    آن چنان خنده برم داشت كه طفلك ترسيد .                                                  بغلش كردم و بوسيدم و با خود گفتم : بعد ها ، وقتي بارش                                 بي وقفه ي درد ، سقف كوتاه دلت را خم كرد ، بي گمان خواهي                       فهميد پنج وارونه چه معنا دارد ...

براي انسانهاي بزرگ بن بست وجود ندارد چون بر اين باورند كه: يا راهي خواهم يافت يا راهي خواهم ساخت...........

اين تست روانشناسي  منسوب به  زيگموند فرويد مرحوم پدر علم روانكاوي است.

 

براي انجام اين تست فرض كنيد كه در خانه هستيد و اين  پنج اتفاق به صورت  همزمان براي شما پيش مي آيد.

 

1- تلفن زنگ ميزند

2- بچه تان گريه ميكند.

3-يكي در خانه را مي زند و صدايتان ميكند.

4- لباس ها را بيرون روي طناب پهن كرده ايد و باران ميگيرد . 

5- شير آب را در آشپز خانه باز گذاشته ايد و آب دارد سر ريز ميشود.

 

خب حالا با اين وضعيت شما به ترتيب كدوم كار ها رو انجام ميديد، يعني از شماره ي 1 تا 5 رو با چه اولويتي انجام ميدهيد؟

 

اولويت هاي خود را تعيين كنيد و براي تحليل آن همين  پايين را ملاحظه بفرمائيد.

.

.

 تعبير:

هر يك از 5 مورد بالا نشون دهنده يكي از جنبه هاي زندگي شماست.

1- زنگ تلفن،  نشانه شغل و كار شماست.

2- گريه بچه،  نشان دهنده خانواده است.

3- زنگ در خانه ، نشان دهنده دوستان شماست.

4- لباس ها، نشان دهنده پول است.

5- سر رفتن آب، نشون دهنده ميل جنسي (Sex ) است.

 ترتيب انتخاب هاي شما نشون دهنده اولويت هاي ذهن شما در زندگي است

زنان با مردان به اين اميد ازدواج مي‌كنند كه بالاخره بتوانند آنها را تغيير دهند. مردان با زنان ازدواج مي‌كنند، به اين اميد كه هرگز تغيير نكنند، و واضح است كه هر دو گروه سرخورده مي‌شوند! آلبرت انيشتين

اين همه زيبايي، اين تنوع،اين وسعت بي كرانو پرسه زدن در عالم شگفتي ها هم قانعش نمي كرد...
چشمانش باز بود؛ اما نگاه نمي كرد تا محيط اطرافش را ببيند و لذت بودن و داشتن و را حس كند...
مدام بالا مي پريد و دور دست را مي ديد...
مي خواست به آنچه نمي دانست چيست برسد...
يك روز تصميمش را گرفت...
با گروهي از دوستانش ،راهي آن دور دست زيبا شد و به دنيايي كه هميشه آرزويش را داشت، رسيد...
حالا حس غريبي داشت.
نفسش داشت بند مي آمد...
نمي توانست نفس بكشد...
نمي توانست حركت كند...
سلطان اقيانوس ،اكنون آرزو مي كرد كه كسي ،سطلي آب بر پيكرش بريزد...
روز بعد ،روزنامه ها نوشتند: " گروهي نهنگ، در ساحل دريا، به گل نشسته اند. "